سوزن ز تیر مژگان وز تار زلف نخ کن         هرچند رخنه ی دل تاب رفو ندارد

محمد حسین شهریار

****************************************************************************

توجه                                                                                                                         توجه

این حرفها نه دردی از کسی دوا میکند و نه چیزی برای گفتن دارد.پس اگر کاری دارید برید سر کارتان.مزاحم نمیشوم.

خیلی وقت است ننوشته ام.اما از خیلی چیزها میخواستم بنویسم.

از مفاهیم و انسانهایی که هر کس هر طور دلش بخواهد آن را به نفع خودش مصادره میکند.
از زندگی که این روزها دارم.زندگی که دوستش دارم.وقتی برای سرخاراندن هم ندارم.
از نسیمایی که شاید بتواند آرزوی همکاری در یک نشریه را برایم محقق کند.
از حسین شریعتمداری که امروز قم سخنرانی داشت و روزنامه کیهانش.
از هدفمند کردن یارانه ها و مردمی که دغدغه مهمشان شده خوشه ها .
از دوستان قدیمی که خیلی وقت است بهشان اسمس  هم نزده ام.
از دوستان خارجی که پیدا کردم و از بودن در کنارشان لذت میبرم.
از برنامه های تکراری و بعضا بیخود صدا و سیما برای دهه فجر.
از مصاحبه رئیس جمهورمحترم و نکات مهم صحبت هایشان.
از آقای شریفی  فلسفه خوانده و حرفهای غیر منطقی اش.
از آهنگهایی که تازه شنیدمشان وخیلی دوستشون دارم.
از کلاسی که قرار است برگزاریش با من باشد.
از حکومت اسلامی یا جمهوری اسلامی؟
از عادل فردوسی پور عزیز و برنامه نودش.
از 22 بهمن و تردید برای رفتن یا نرفتن.
از نوشته قشنگ دخترکی درباره پدر .
از کربلا و ضریح دردست ساخت.
از شهید دکتر علی شریعتی.
از نسیم و نسیمی ها.
ازانرژی هسته ای.
از نسیمی ها .
از شاخص.

شاید باور نکنید اما برای همه اینها میخواستم مطلب بذارم.

سوزن ز تیر مژگان وز تار زلف نخ کن         هرچند رخنه ی دل تاب رفو ندارد

محمد حسین شهریار

****************************************************************************

این حرفها نه دردی از کسی دوا میکند و نه چیزی برای گفتن دارد.پس اگر کاری دارید برید سراغ کارتون.

خیلی وقت است ننوشته ام.اما از خیلی چیزها میخواستم بنویسم.

از مفاهیم و انسانهایی که هر کس هر طور دلش بخواهد آن را به نفع خودش مصادره میکند.

از زندگی که این روزها دارم.زندگی که دوستش دارم.وقتی برای سرخاراندن هم ندارم.

از نسیمایی که شاید بتواند آرزوی همکاری در یک نشریه را برایم محقق کند.

از حسین شریعتمداری که امروز قم سخنرانی داشت و روزنامه کیهانش.

از هدفمند کردن یارانه ها و مردمی که دغدغه مهمشان شده خوشه ها .

از دوستان قدیمی که خیلی وقت است بهشان اسمس  هم نزده ام.

از دوستان خارجی که پیدا کردم و از بودن در کنارشان لذت میبرم.

از برنامه های تکراری و بعضا بیخود صدا و سیما برای دهه فجر.

از مصاحبه رئیس جمهورمحترم و نکات مهم صحبت هایشان.

از آقای شریفی  فلسفه خوانده و حرفهای غیر منطقی اش.

از آهنگهایی که تازه شنیدمشان وخیلی دوستشون دارم.

از کلاسی که قرار است برگزاریش با من باشد.

از حکومت اسلامی یا جمهوری اسلامی؟

از عادل فردوسی پور عزیز و برنامه نودش.

از 22 بهمن و تردید برای رفتن یا نرفتن.

از نوشته قشنگ دخترکی درباره پدر .

از کربلا و ضریح دردست ساخت.

از شهید دکتر علی شریعتی.

از نسیم و نسیمی ها.

ازانرژی هسته ای.

از نسیمی ها .

از شاخص.

شاید باور نکنید اما برای همه اینها میخواستم مطلب بذارم.

چیزی برای گفتن ندارم اما باز هم میگویم تا بگویم هستم.

1.بعضی وقتها مرغ همسایه واقعا غاز است.

2.آقای دکتر : توی این یک سال اخیر ضربه شدید روحی خوردی؟

    من : نه خیر.البته فکر کنم .

   آقای دکتر : پس خیلی صبوری که ....

3.وقتی حقوق ملتی به هر شکل ممکن پایمال شود ، آن ملت از هر روشی برای بیان اعتراض استفاده میکند.مانند استفاده از مسابقات پیامکی برنامه نود و حواشی بعد آن.(استادیوم پر از تماشاگر با نوشته های اس ام اس من نرفت.)

4.هنوز از پله برقی میترسم.

5.فعلا نفس میکشم.اما این نفسها تا کی رفت و آمد خواهند کرد نمیدانم.

با ربط 1: این تصمیم بی ربط به وقوع حادثه دردناک امتحانات و احتمال قریب الوقوع مشروطیت نیست.باشد که دعای خیر شما کمکی باشد در جهت پاس کردن واحدها.

گفت میدونی من زندگی رو چه طور میبینم.با نگاهم گفتم بگو .چشماش رو بست و شروع کردن به گفتن .
من زندگی رو  یه کوه بزرگ و سنگلاخ مبینیم که یه جاهاییش میتونی دستت رو محکم کنی و بری بالا. تو قله این کوه خداست. خیلی وقتها که جایی نیست دستت رو محکم کنی ، خدا دستش رو دراز میکنه و میکشتت بالا.
فکر میکنم هیچ کس نمیتونه تنها از کوه بره بالا.هر کسی که یکم رفت بالا ، باید دست پایینی رو بگیره. واسه همین هم من باید جاهای محکمی دستم رو بذارم تا دست یکی دیگه رو بگیرم.
من این کوه رو طوری میبینم که همه آدمهای دنیا زنجیروار دورش حلقه زدن و منتظرن نفر بالایی بهشون کمک کنه تا برن بالا ...

با ربط 1: بالاخره بعد از مدتها پیشش اعتراف کردم که به هیچ رسیدم.به بی هدفی . به بن بستی که هیچ راهی توش نیست.به این که برای جامعه ام مفید نیستم. به این که به هیچ کس کمک نمیکنم و هیچ کس کمکم نمیکنه.به این که درس نمیخونم .به این که لذت نمیبرم از زندگی .اما اون قدر باهام حرف زد تا قانع بشم که اشتباه میکنم .تا یادم باید چه هدفی دارم.تا خودم رو آماده تغییر بکنم.
خدایا کمکم  کن ...

مدتهاست که در زندگیم به هیچ کس و هیچ چیز حسودی نکرده ام مگر یک چیز.آنهم لفظ سید است که خیلی ها در کنار نام خود دارند ،اما من هیچ وقت نخواهم داشت.

بعد نوشت :بذار اعتراف کنم از وقتی رفتی خیلی تنها شدم....

خواهرم مینویسد.همانی که داشتنش جبران همه ی نداشته هایم بوده.همانی که دوستانم به من به خاطر داشتن او حسادت میکردند.از او خواسته ام بنویسد که هر وقت دلم برایش تنگ شد ، هر وقت از هم دور بودیم ، لحن قلمش آرامشم دهد....

باربط ۱: این ها را خواهرم در مورد من ،در دفتر خاطراتش نوشته است .اولش کلی لذت بردم اما بعد شرمنده شدم ...
بی ربط ۱:با تمام احترامی که برای مخاطبان وبلاگم ، مخصوصا آنهایی که کامنت گذاشتن قائلم ، اما با عرض معذرت پست قبل بنا به دلایلی حذف شد.

بعد نوشت : امشب با چند تا از بچه های دانشگاه قم یه جا بودیم.هر چند که هیچ کدومشون رو نمیشناختم اما کلی خوش گذشت و یه شب به یاد ماندنی رقم خورد.
باورم نمیشد که دانشگاه قم بچه باحال هم داشته باشه

باز هم خواهم رفت . نمیدانم با اختیار میروم یا از روی عادت . میدانم بروم هم فرجی حاصل نمیشود اما میترسم که اگر نروم چیزی را از دست بدهم.
میگویند روز شناخت است .اما من که نمیشناسم.فقط میروم که ادای آنان که میشناسند را در آورم.یا شاید هم میروم آنان که میشناسند را بشناسم.شاید هم میروم آنان که میشناسند مرا بشناسند. یا نه شاید هم به امید کسی میروم که همه بود و نبودم اوست و فقط او را در شلوغی ام گم کرده ام.
فکر میکنم او را میشناسم اما قیافش را فراموش کرده ام.انگار او را جایی دیده ام ، اما کجا نمیدانم . روزهای سخت زندگی ؟ روزهای خوش زندگی ؟ در خواب ؟ در خیابان ؟ در ماشین؟  در اتاق؟ شاید هم همان روز که از روح خود در من میدمید دیدمش.آری ، همان روز دیدمش ، اما خدایا قیافه ات چگونه بود؟

بی ربط ۱ : درست است که به ازدواج دانشجویی اعتقاد زیادی دارم ، اما تو رو خدا ...
بعضی ازدواج ها رو میبینم و میشنوم که فقط دلم میخواد ازشون بپرسم معیارتون چیه . تو رو خدا با یه نگاه تصمیم نگیرید.بابا تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ، باش فردا که دلت با دگران است .

دوتا مطلب کوتاه.

1: کردان به رحمت خدا رفت. خوب یا بد رفت . آنان که ماندند باید بدانند که خواهند رفت.
پیام تسلیت احمدی نژاد خیلی برام جالب بود : مردی مومن ، پاک ، خدمتگزار و  ...

2:امروز خروس جنگی رو دیدم .تا یه جاهاییش خندیدم.اما از یه جا به بعد دیگه نخندیدم.میدونید از کجا .از اونجایی که زن و مرد جوان برای برگزاری مراسم عروسی مراجعه کرده بودند.از این ناراحت و عصبانی شدم که چرا با پول این ملت فیلم هایی ساخته میشود که خیلی راحت به باورهای مذهبی توهین میشود.
فیلم هایی که مذهبی بودن را ضد ارزش و بی قید و بند بودن را ارزش میداند. ما ملتی مسلمان هستیم اما در فیلمهایمان گفته میشود کسی که با ارکستر مخالف است و دوست ندارد عکس زنش در بین مهمانان پخش شود امل است . به صراحت مذهبی ها را مسخره میکنیم .
نکته جالب اینجاست که این فیلمها از زیر دست کسانی بیرون میرود که داعیه دار دولت مسلمان و ارزشی هستند و به این بهانه هر کاری دلشان میخواهد میکند.